James Way en Lotte Betts-Dean in Oxford

De tenor James Way, de mezzo Lotte Betts-Dean en pianiste Natalie Burch kwamen gisteren babbelend en lachend het podium van de Holywell Music Room op voor een tweede herdenking - na het recital van Robin Tritschler - van het overlijden van Britten 50 jaar geleden.

Eergisteren waren we nog te gast in het salon van Pauline Viardot, gisteren werd een fictieve avond in het Red House, de woonst van Benjamin Britten en Peter Pears, nagespeeld met liederen van Britten en hun vrienden.

Na het getater van The Laughing Song van Joyce Grenfell en Norman Wisdom vraag James Way aan Lotte Betts-Dean "to sing something mysterious", waarna ze twee Vedic Hymns van Gustav Holst zingt. Vooral het tweede lied, Varuna I (Sky), heeft een mysterieus aura als ze met prachtige houtblazertonen de diepte induikt. Holst is nog zo'n componist die je zelden tot nooit op een liedrecital tegenkomt, maar tenminste deze twee liederen smaken naar meer. Later zou Betts-Dean ook As Lawrell Leaves van Holsts dochter Imogen zingen, wat ik een minder geïnspireerd lied vond.

James Way heeft een karaktervolle tenor waarmee hij bijvoorbeeld Dream Pedlary ("If there were dreams to sell") van Bernard van Dieren op een verstilde manier zong. Naast hun solo-momenten werden ook een aantal tweestemmige liederen gezongen. De hoofdbrok van het recital werd echter ingenomen door Brittens Canticle II. Het is niet echt een lied, maar eerder een cantate gebaseerd op de Chester Mystery Plays waarin het verhaal verteld wordt van Abraham die van God de opdracht krijg om zijn zoon Isaac te offeren, maar door God tegengehouden wordt op het moment dat hij het zwaard opheft. De stemmen van de twee zangers harmoniëren prachtig in de buitenaards klinkende homofone compositie voor de woorden van God. Het werk krijgt een ontroerend hoogtepunt als Betts-Dean "Father, do with me as you will" zingt.

Na dit dramatisch werk, gingen ze terug de lichtere toer op. James Way lijkt wel een marktkramer als hij onbegeleid Wee Cannot Bid the Fruits van Priaulx Rainier inzet, en zorgt voor een glimlach met twee miniatuurtjes van Sir Charles Villiers Stanford: Boat Song en The aquiline snub uit Nonsense Rhymes. Een glorieuze uitvoering van Purcells Sound the Trumpet, uiteraard in een arrangement van Britten, sloot dit lunchrecital af.

Publicatie: donderdag 15 oktober 2026 om 09:54
Rubriek: Liedrecital