Fatma Said in de Koningin Elisabethzaal

Zoals gewoonlijk trapt het Antwerp Symphony Orchestra zijn seizoen af met een galaconcert in de Koningin Elisabethzaal, deze keer met de sopraan Fatma Said en dirigent Marcus Merkel.

Ze begonnen zoals je van dit soort evenementen kan verwachten, met klassiekers als de ouverture van Ruslan en Ludmila en Non so più. Saids lichte sopraan vond vrij snel haar weg in de akoestiek van de zaal, en zong een expressieve Cherubino-aria. Het Intermezzo van Cavalleria rusticana hoort ook nog tot die klassiekers, al brachten ze een gezongen versie waarvoor ene Piero Mazzoni de tekst van het Ave Maria op de muziek gezet (of soms eerder gewrongen) heeft. Said besloot het werk met een hemelse piano gezongen slotnoot die perfect de zaal in geprojecteerd werd.

Maar vanaf dan werden de platgetreden paden verlaten. Er waren nog wel een paar orkestrale meezingers zoals fragmenten uit de Carmen-suite of Chabriers "España", maar bijvoorbeeld het charmante Il est dans les nuits espagnoles uit La fiancée en loterie kende ik niet. Spiel auf deiner Geige uit Stolz' Venus in Seide vond ik minder geslaagd omdat het vrij laag ligt waardoor Saids stem in het orkest verdwijnt. De keuze om twee zarzuela-aria's op te nemen in het programma was ook origineel. Het is altijd leuke muziek, waarvoor je anders naar Spanje moet gaan om die live te kunnen horen. Marinela ligt mooi in haar stem, Carceleras is dan weer een en al passie.

Na de pauze gingen ze resoluut een andere richting uit met de uitvoering van een aantal liederen. De Siete canciones populares españolas van De Falla ken ik enkel met piano, maar gisteren kregen we uiteraard een georkestreerde versie: transparant en licht voor El paño moruno, opzwepend voor Jota, en met te veel strijkers voor het subtiele slaapliedje Nana. Fatma Said ontroerde in Asturiana, maar heeft te weinig dramatisch gewicht voor Polo. Voor Adieux de l'hôtesse arababe werd het orkest uitgebreid met de ney van Pelin Başar. De stem van Said gaat op mysterieuze wijze over in de Arabische rietfluit en bekroont het lied van Bizet met een prachtige triller.

Said heeft de gewoonte om haar Egyptische wortels in een programma te verwerken. Gisteren deed ze dat door het officiële programma af te sluiten met het arabisch lied Aatini al Naya wa ghanni van Najib Hankash. We kregen twee bisnummers: nog zarzuela met La tarántula é un bicho mú malo en een streepje musical met I could have danced all night.

Publicatie: zondag 27 september 2026 om 10:13
Rubriek: Concert