Macbeth in Luik

De opera van Luik opent haar seizoen met Macbeth, in een nieuwe productie van de intendant Stefano Poda.

Macbeth, Lady Macbeth, Banco

Poda is verantwoordelijk voor alle artistieke keuzes. Hij voert niet alleen de regie, maar ontwerpt ook de kostuums (veel harnassen en leder), de belichting en het decor. Dat decor bestaat uit drie witte muren met versteende lijken. Het zouden eerdere slachtoffers van de Macbeths kunnen zijn, en lijkt geïnspireerd op het Brusselse Paviljoen der Menselijke Driften. Tijdens de slaapwandelscène krijgen we een levende versie daarvan met een krioelende hoop bijna-naakte lichamen van de dansers rond Lady Macbeth. In de vloer is een cirkelvormige opening, die als heksenketel dient en waaruit bijvoorbeeld de drie verschijningen opduiken.

De dansers figureren ook tijdens de verschillende heksenscènes. Sommige hangen aan kabels en bewegen op en neer boven het podium. Poda was ook de choreograaf van dienst, maar kon me op dat vlak maar weinig overtuigen. Het ballet in het derde bedrijf werd behouden. Maar Poda komt niet verder dan met veel herhalingen de dansers rond de heksenketel te laten lopen of rollen, wat op de grond te stampen, veel gehijg en borstgeklop. Als dit een choreografie moet voorstellen, dan hadden ze het ballet beter geknipt. Maar afgezien van dit punt, was het verder wel een goede productie.

Dirigent Giampaolo Bisanti leidde een overwegend sterke bezetting, zeker wat de mannen betreft. Luca Micheletti zingt Macbeth met een schitterende Verdi-bariton, met een oneindige adem, het nodige vocale gewicht en stralend in de hoogte, wat zijn grote aria "Pietà, rispetto, amore" tot een hoogtepunt maakte. Gianluca Buratto was een indrukwekkende Banco met een machtige bas en trefzeker stijlgevoel. Matteo Desole bracht met "Ah, la paterna mano" een mooie portie tenorale italianità.

Ik was echter minder overtuigd van Ewa Płonka. Lady Macbeth blijft een uitdagende rol, en Płonka beschikt over veel kwaliteiten die haar tot een goede vertolkster van deze rol zouden kunnen maken. Ze heeft een stevige, zij het metallieke en luide, hoogte, en zelfs haar lage noten projecteren uitermate goed. Maar wat ertussen ligt, is niet altijd even egaal. Met een zwabberende dynamiek zong ze "Vieni, t'affretta" (de brief werd door Macbeth gelezen), of een brindisi zonder trillers of portamenti. Haar slaapwandelscène "Una macchia è qui tuttora" was wel aanvaardbaar. Maar de rest van het publiek vond het allemaal prachtig.

Publicatie: woensdag 23 september 2026 om 16:47
Rubriek: Opera