La traviata in Buxton

Een klassieker als La traviata is atypisch voor het Buxton Festival. Maar desalniettemin is het lang geleden dat ik nog zo'n bevredigende voorstelling van deze Verdi-kaskraker gehoord én gezien heb.

Flora, Alfredo, Barone (foto © Genevieve Girling)

De regisseur James Hurley heeft zich laten inspireren door een foto van het kubusvormige juwelenkistje van Marie Duplessis, de courtisane waarop Alexandre Dumas' roman gebaseerd is. De decorontwerper Elliott Squire maakte een uitvergrote versie ervan als decor. Tijdens de ouverture zien we de rouwende Alfredo voor de nog gesloten kubus. Als een aantal zwart geklede mannen de doos openen komen we terecht in het feestgedruis en stromen zijn herinneringen aan Violetta onder de vorm van de opera eruit. En na de dood van Violetta wordt de juwelenkist weer gesloten alsof het haar graf is. Wat we tussen die twee momenten zien is een heel traditionele enscenering, al wordt de handeling wel een paar decennia opgeschoven naar het einde van de 19de eeuw.

In bijna alle voorstellingen werd de titelrol gezongen door Alexandra Nowakowski, behalve de voorstelling van gisterenavond. Toen nam de jonge Poolse sopraan Alina Adamski de rol over. Wat een overweldigende vertolking was me dat ! Haar stem heeft de perfecte kleur voor de rol, ze heeft de nodige flexibiliteit voor haar coloratuurscène van het eerste bedrijf, en ook de nodige donkerte voor het laatste bedrijf. Haar vertolking wordt gekenmerkt door allerlei mooie details en nuances. Zelfs in "Ah, fors'è lui" neemt ze even haar stem terug om teder terug te denken aan de "croce e delizia" uit het Brindisi.

Maar het is met haar pianocultuur dat ze me ontroerde. Dat gebeurde al een eerste keer in "Dite alla giovine": vertrekkend vanuit een ragfijn pianissimo bouwt ze de scène op in een poging om Germont te vermurwen. In het laatste bedrijf doet ze dat nog eens dunnetjes over. Eerst is er al de aangrijpende briefscène, waarbij al haar opgekropte woede losbarst in "È tardi!". Als ze nadien weer piano "Addio, del passato" inzette, hield ik het niet meer droog. Dan moet je weten dat dit haar allereerste Violetta was (als ik tenminste haar Instagram-pagina mag geloven). Het is nu al een beklijvende en doorleefde vertolking, ik ben dan ook zeer benieuwd hoe ze nog verder gaat ontwikkelen.

Maar ook haar tegenspelers presteren op hetzelfde niveau. De Armeense tenor Tigran Melkonyan is een ideale Alfredo. Je zou het zelfs een ouderwetse vertolking kunnen noemen... tenminste als je aandacht voor legato of een stijlvol gebruik van portamenti ouderwets zou noemen. Ik vind het fantastisch. Zijn tenor straalt als de Italiaanse zon in "De' miei bollenti spiriti", maar heeft ook het gewicht voor de kaartscène of de tederheid voor "Parigi, o cara". André Heyboer zong tenslotte Germont met een karaktervolle bariton, liefdevol als hij in "Pura siccome un angelo" over zijn dochter zingt, hoopvol smekend in "Di Provenza il mar", of menselijk als hij tenslotte in het laatste bedrijf zijn fout inziet.

Kortom, in alle opzichten een La traviata om te onthouden...

Publicatie: donderdag 23 juli 2026 om 16:17
Rubriek: Opera